Stuur deze pagina door naar een vriend of vriendin


 

 

PDF E-mail Print

Het verhaal van Natasja, vriendin van Daniëlle

Ik was zo kwaad!

Daniëlle belde Natasja ’s nachts toen ze al haar pillen had ingenomen.

Ongeveer vier jaar geleden ging bij Natasja om half vijf ’s nachts de telefoon. Haar vriendin Daniëlle was aan de andere kant van de lijn: “ik heb het gedaan”. Met een slaperige stem antwoordde Natasja: “wat bedoel je?” Al behoorlijk verzwakt vertelde Daniëlle dat ze al haar pillen in één keer had weggespoeld met een fles wijn. “Het hoeft voor mij niet meer, ik ben er klaar mee”.
Natasja raakte toen helemaal in paniek. Wat had ze gedaan? “De adrenaline schoot door mijn lichaam. En ik maar blijven roepen: Daan, Daan, ben je er nog?”

Natasja moest met Daniëlle aan de lijn blijven, ze kon er niet naartoe. Natasja’s dochtertje lag naast haar te slapen, die wilde ze niet alleen laten. Ze belde eerst haar eigen vader met de ene telefoon, die vertelde dat ze snel 112 moest bellen. Aan een andere lijn bleef ze in contact met steeds meer wegzakkende Daniëlle. “Ik wist haar adres niet eens, maar gelukkig kon ze dat nog vertellen. Alhoewel, ik kreeg steeds moeilijker contact met haar. Op een gegeven moment hoorde ik stemmen op de achtergrond. Iemand van de hulpdienst had de telefoon opgepakt en vertelde naar welk ziekenhuis ze zou worden gebracht en dat ze het wel zou redden. Daarna werd de verbinding verbroken.”
“Toen zat ik daar… Ik heb echt vreselijk gehuild! Ik voelde angst en machteloosheid. Je kunt niets doen, hebt geen controle. Daarna ben ik gaan zoeken op internet naar het telefoonnummer van de vader van Daniëlle; hij wist nog van niks. Na een aantal mensen te hebben afgebeld met de vraag of ze de vader van Daniëlle waren had ik hem eindelijk gevonden en vertelde hem wat er aan de hand was.”

Naar het ziekenhuis

Natasja had gelukkig geruststellende woorden gehoord van de hulpdienst. In de loop van de ochtend ging ze naar het ziekenhuis om te zien hoe het met Daniëlle was. “Ze was helemaal bij en lag daar eigenlijk alsof er niets was gebeurd. Ze was zelfs een beetje lacherig. Nou, toen werd ik echt heel erg kwaad! Zó kwaad. ‘Wat heb je gedaan? Wat heb je mij aangedaan?’”

“Uiteraard was ik ook blij dat ze er nog was. Ik wist dat ze het heel moeilijk had. Ze was ook erg ongelukkig en verdrietig in die tijd. Elke dag belden we elkaar, soms wel drie of vier keer. Het enige dat ik kon doen was luisteren, uren luisteren ook in de nacht belden we veel met elkaar.

Ondanks dat Natasja wist dat het niet echt goed ging met Daniëlle, zag ze niet aankomen dat ze een zelfmoordpoging zou doen. “Ze was eenzaam en ongelukkig, maar een zelfmoordpoging? Nee, want alhoewel ik me enigszins kan inleven, ik ben zelf ook te nuchter voor zoiets. Daniëlle kon wel heftig reageren, erg emotioneel, maar een zelfmoordpoging had ik nooit gedacht.”

Niet meer over gesproken

Na die ene nacht heeft Daniëlle hulp gezocht en uiteindelijk is ze uit een diep dal gekropen. “Het vreemde is dat we eigenlijk nooit meer over die nacht hebben gesproken. Soms kan ik dat gevoel van machteloosheid van die nacht weer voelen. Dat was echt angstig”, zegt Natasja.
“Daniëlle geeft altijd aan dat ze door mijn reactie gelukkig nog in leven is. En daar ben ik natuurlijk ook heel erg blij om. Het heeft wel even geduurd voordat Daniëlle de hulp kreeg die ze nodig had. Omdat Daniëlle nogal sterk overkomt wordt ze snel weggestuurd bij instanties, alsof ze denken ‘die heeft de hulp niet zo hard nodig’. Haar huidige therapeut is goed voor Daniëlle, ze geeft haar houvast. Daardoor heeft ze nu wel rust en vastigheid gevonden in haar leven.”

Bekijk het verhaal van Daniëlle