Stuur deze pagina door naar een vriend of vriendin


 

 

PDF E-mail Print

April 2010: Laura - Eenzaamheid

Eenzaamheid

Wat ik aan mezelf merkte – vaak pas op de bank van mijn therapeut of een flinke poos later als het weer wat beter ging – was dat ik de eenzaamheid groter maakte in mijn hoofd dan dat die daadwerkelijk was. Ik had het idee dat niemand me begreep. Ik durfde ook niemand te bellen als ik een flinke dip had, omdat ik ze niet wilde opzadelen met mijn problemen. Bang dat ze me een zeur zouden vinden die nergens anders meer over kon praten. Of bang dat als ik net een gezellig gesprek had met iemand, de sfeer radicaal 180 graden om zou slaan als ik zou beginnen over mijn somberheid. Dus bleef ik er dan vaak maar in mijn eentje mee zitten. Ik bleef dan ook letterlijk in mijn eentje zitten, omdat ik mezelf te ongezellig vond om met iemand iets af te spreken. Zelf durfde ik het initiatief niet meer te nemen, en na zo vaak nee te hebben gezegd tegen vrienden en familie, belden zij ook steeds minder en minder.

Wat mij heel erg heeft geholpen is zin maken. Natuurlijk had ik vaak geen zin om de stad in te gaan met een vriendin of koffie te drinken. Laat staan om naar dansles te gaan of naar een feestje. Maar vaak, heel vaak, was het eigenlijk best wel leuk als ik het dan toch deed. Ik sprak met mezelf af dat ik op een feestje maar drie kwartier hoefde te blijven als het echt heel stom was. Een uurtje dansles is eigenlijk zo weer over. En een opgeruimde kamer geeft een heerlijk gevoel van trots, ook al is het maar voor even, en als bijkomend voordeel een opgeruimde kamer!

Laura – 22 jaar – Student
Matige depressie
Van september 2007 tot heden
 

Verhalen

Nanda
Nanda

Linda
Linda

Stan
Stan

Jolanda
Jolanda

Ozlem
Ozlem

Mariëtte
Mariëtte

Jack
Jack

Bert
Bert

Nicole
Nicole

Daniëlle
Daniëlle


 

Nieuws

‘Geestelijke zorg kiest steeds vaker voor online hulp’

Lees meer...

Houd mij op de hoogte

Klik hier